Ölümden Sonra Gerçekten Ne Yapmalı? Kefen, Tabut, Yakma, Hepsi Kime?

Bir insan öldüğünde her şey durur. Kalp, nefes, bilinç… ama aslında sadece beden durmuş olur. Ruh gitmiştir. Ve işte o andan itibaren yapılan her şey, geride kalanların içindir. Ama kimse bunu itiraf etmez. Sanki ölü hâlâ bir şey hissediyor gibi davranılır. Oysa sormak gerekir: Ruh gitmişse, biz bu bedene neden yıkanma, kefen, tabut, yakma gibi şeyler yapıyoruz? Gerçekten ölü olanın bir şeye ihtiyacı var mı? Yoksa biz, onun üstünden kendimizi mi avutuyoruz? İlk Soruyu Sor: Ölen Kim? Sen öldün mü? Hayır. Çünkü sen ruhsun. Beden sadece bir elbise. Ruh, bedenden çıktığında artık oraya dönmez. Ve o beden, artık bir taşıyıcı değil, bir kabuk haline gelir. İşte o kabuğa yapılan her şey semboliktir. Gerçek değil. Ama derin. Çünkü bu semboller, sadece inanç değil; tarih, korku ve alışkanlıkla şekillendi. İslam’da: Abdest, Kefen, Toprak İslam inancına göre ölünün yıkanması bir arınmadır. Yani ruh gitmiş olsa bile, bedenin bir son temizlikle teslim edilmesi istenir. Çünkü beden, ibadetlerle onurlanmış bir mekândır. Ve kefene sarılmak... o da sadece örtünme değil; son bir sadeleşme ritüelidir . Lüks yok, marka yok, mal yok. Beyaz bir örtü. Herkes eşit. Ama bu da ruh için değil, diriler içi...