Kola Adası'nın Derinliklerinden Gelen Ses, İnsanlık Yeraltında Ne Unuttu?

Yıl 1970. Sovyetler Birliği, insanlığın ulaşabildiği en derin noktaya inmeye karar verir. Savaş roketlerinden, uzaya çıkan insanlardan sonra sıra yerin dibine gelir. Rusya’nın kuzeybatısında, Norveç sınırına yakın Kola Yarımadası ’nda bir delik açılır. Amacı: dünyanın katmanlarını incelemek. Ama bu sıradan bir bilimsel proje değildir. Derinlik ilerledikçe sesler değişir, taşlar konuşur, zaman bükülür. Ve sonra... 13.000 metreyi geçtiklerinde, jeologlar gece kulaklıklarını takarlar. Çünkü sondaj aleti alışılmışın dışında titreşimler yaymaya başlar. Ses... bir uğultudur. Ama garip olan: Bu uğultunun içine insan sesine benzer iniltiler karışmıştır. İşte o anda o meşhur cümle fısıldanır: "Biz cehenneme mi dokunduk?" Bilim mi, Delilik mi? Resmi açıklamalarda bu sesin jeolojik frekanslar, manyetik kaymalar ve taşların sürtünme rezonanslarıyla açıklanabileceği söylendi. Ama o gece orada olan bazı mühendisler, "sadece taş sesi değildi" demeye devam etti. Çünkü ses kaydının içine karışan, belli aralıklarla artan ve sonra kesilen anlamlı döngüler vardı. Bu bir sistem miydi? Bir dil miydi? Ya da... unutulmuş bir yankı mıydı? Duyanlar Kimdi? Yıl Tanık Anlatılan 1982 Anatoly Petrov "Derinlik...